Engels

Arabisch Catalaans Chinees Deens Duits Engels Frans Grieks Hebreeuws Hindi Hongaars Italiaans Japans Koreaans Nederlands Oekraïens Perzisch Pools Portugees Roemeens Russisch Slowaaks Spaans Thai Tsjechisch Turks Vietnamees Zweeds

Nederlands

Definitie Arabisch Catalaans Chinees Deens Duits Engels Frans Grieks Hebreeuws Hindi Hongaars Italiaans Japans Koreaans Nederlands Oekraïens Perzisch Pools Portugees Roemeens Russisch Slowaaks Spaans Thai Tsjechisch Turks Vietnamees Zweeds

Favorieten

Publiciteit

analytic continuation

Vertaling van "analytic continuation" in Nederlands

NEW

analytische voortzetting f

The general theory of analytic continuation and its generalizations is known as sheaf theory.

De algemene theorie van de analytische voortzetting en zijn veralgemeningen staan bekend als schoventheorie.

The concept of a universal cover was first developed to define a natural domain for the analytic continuation of an analytic function.

Het begrip, universele dekking is voor het eerst ontwikkeld om een natuurlijke domein voor de analytische voortzetting van een analytische functie te definiëren.

In complex analysis, a branch of mathematics, analytic continuation is a technique to extend the domain of a given analytic function.

In de complexe analyse, een onderdeel van de wiskunde, is analytische voortzetting een techniek om het domein van de definitie van een gegeven holomorfe functie uit te breiden.

This was a far-sighted conjecture for the time, given that the analytic continuation of L(E, s) there was only established for curves with complex multiplication, which were also the main source of numerical examples.

Dit was voor die tijd een vooruitziende vermoeden, gegeven dat de analytische voortzetting van L(E, s) daar alleen was vastgesteld voor krommen met complexe vermenigvuldiging, welke krommen ook de belangrijkste bron van de numerieke voorbeelden waren.

In every case this relates to some value ζ(s) that is only defined by analytic continuation from the infinite series definition.

In alle gevallen relateert dit aan enige waarde ζ (s) {\displaystyle \zeta (s)} die alleen gedefinieerd is door analytische voortzetting van de oneindige reeks definitie.

Here the branch point is the origin, because the analytic continuation of any solution around a closed loop containing the origin will result in a different function: there is non-trivial monodromy.

Hier is het vertakkingspunt de oorsprong, omdat de analytische voortzetting van enige oplossing rond een gesloten lus, die de oorsprong bevat, in een andere functie zal resulteren: er is sprake van niet-triviale monodromie.

Other examples include the study of multidimensional difference equations, analytic continuation of functions and sets... [-]

Andere voorbeelden zijn het onderzoek naar multidimensionale differentievergelijkingen, analytische voortzetting van functies en sets... [-]

A common way to define functions in complex analysis proceeds by first specifying the function on a small domain only, and then extending it by analytic continuation.

Een veel voorkomende manier om functies in de complexe analyse te definiëren bestaat eruit de functie eerst alleen op een klein domein te definiëren om dit vervolgens met behulp van analytische voortzetting uit te breiden.

Helmut Hasse conjectured that L(E, s) could be extended by analytic continuation to the whole complex plane.

Helmut Hasse vermoedde dat L (E, s) {\displaystyle L(E, s)} door analytische voortzetting kan worden uitgebreid tot het gehele complexe vlak.

The idea of finding the maximal analytic continuation of a function in turn led to the development of the idea of Riemann surfaces.

Het idee om de maximale analytische voortzetting van een functie te vinden heeft op zijn beurt geleid tot de ontwikkeling van het idee van de Riemann-oppervlakken.

In 1857, Riemann introduced the concept of Riemann surfaces as part of a study of the process of analytic continuation; Riemann surfaces are now recognized as one-dimensional complex manifolds.

In 1857 introduceerde Riemaan zijn oppervlakken als onderdeel van een studie van het proces van de analytische voortzetting; Riemann-oppervlakken worden nu erkend als één-dimensionale complexe variëteiten.

An L-series is a Dirichlet series, usually convergent on a half-plane, that may give rise to an L-function via analytic continuation.

Een L-reeks is een machtreeks, die meestal convergent op het halfvlak is, en die via analytische voortzetting aanleiding geeft tot een L-functie.

We distinguish at the outset between the L-series, an infinite series representation (for example the Dirichlet series for the Riemann zeta function), and the L-function, the function in the complex plane that is its analytic continuation.

Er wordt een onderscheid gemaakt tussen de L-reeks, een representatie van een oneindige reeks (bijvoorbeeld de Dirichlet-reeks voor de Riemann-zèta-functie), en de L-functie, de functie in het complexe vlak die gelijk is aan haar analytische voortzetting.