La h muette en mots français est négligée en leurs équivalents piémontais : fr. humanité, hypothèse - pms. umanità, ipotèsi.
Nieme h w wyrazach francuskich jest pomijane w ich piemonckich odpowiednikach: fr. humanité, hypothčse - piem. umanitŕ, ipotčsi.
La diphtongue française pt se transforme en t en piémontais, par exemple : fr. descriptif - pms. descritiv.
Francuskie pt przechodzi w t w języku piemonckim, np. fr. descriptif - piem. descritiv.
La terminaison piémontaise -and correspond à l'italienne -ando et à la française -ant : it. parlando - fr. parlant - pms. parland.
Końcówka piemoncka -and odpowiada włoskiej -ando i francuskiej -ant: wł. parlando - fr. parlant - piem. parland.
La terminaison piémontaise -ja est un équivalent de l'italienne -glia et de la française -ille : it. famiglia - fr. famille - pms. famija.
Piemoncka końcówka -ja odpowiada włoskiej -glia i francuskiej -ille: wł. famiglia - fr. famille - piem. famija.
Les substantifs de genre masculin, qui ont en français la terminaison -e, en piémontais n'ont pas cette terminaison (fr. groupe - pms. grop).
Rzeczowniki rodzaju męskiego, mające we francuskim końcówkę -e, w piemonckim nie mają tej końcówki (fr. groupe - piem. grop).
Le commencement français re- et italien ri- se transforme en ar- en piémontais, par exemple : it. risoluzione - fr. résolution - pms. arzolussion (mais pas devant -sp-, -st- etc.)
Francuski początek re- i włoski ri- przechodzą w ar- w języku piemonckim, np. wł. risoluzione - fr. résolution - piem. arzolussion (ale nie przed -sp-, -st- itd.)
A la troisième personne du singulier la terminaison italienne -rà ou française -ra se change en piémontais en -rà : it. parlerà - fr. parlera - pms. a parlerà.
W 3. osobie liczby pojedynczej włoska końcówka -rà lub francuska -ra przechodzi w piemoncką -rà: wł. parlerà - fr. parlera - piem. a parlerà.
La terminaison française -que se transforme en -ça en piémontais (de même qu'en italien), par exemple : fr. époque - pms. època (it. epoca).
Francuska końcówka -que przechodzi w -ca w języku piemonckim (tak jak i we włoskim), np. fr. époque - piem. època (wł. epoca).
La diphtongue française ch lue comme k se transforme en c en piémontais (de même qu'en italien), par exemple : fr. technologie, psychologie - pms. tecnologìa, psicologìa (it. tecnologia, psicologia).
Francuskie ch czytane jak k przechodzi c w języku piemonckim (tak jak i we włoskim), np. fr. technologie, psychologie - piem. tecnologìa, psicologìa (wł. tecnologia, psicologia).
Pareillement, les italiennes -unt-, -unz- se transforment en -ont-, -ons- en piémontais : it. formula - fr. formule - pms. fòrmola.
Podobnie włoskie -unt-, -unz- stają się piemonckimi -ont-, -ons-: wł. formula - fr. formule - piem. fòrmola.
En piémontais, si le mot précédent est terminé par une consonne, au commencement du mot on insère ë : it spazio, stato - fr. espace, état - pms (ë)spassi, (ë)stat.
W piemonckim, jeśli poprzedni wyraz kończy się spółgłoską, to na początku wstawia się ë: wł. spazio, stato - fr. espace, état - piem. (ë)spassi, (ë)stat.
Pareillement, les françaises -nc-, -nt-, -nct- et -rt- se transforment en -ns-, -rs- en piémontais : it. funzione, parziale - fr. fonction, partiel - pms. fonsion, parsial.
Podobnie francuskie -nc-, -nt-, -nct- oraz -rt- przechodzą w piemonckie -ns-, -rs-: wł. funzione, parziale - fr. fonction, partiel - piem. fonsion, parsial.
Peu sont terminés par -o (fr. terme, type - pms. termo, tipo) ou -a (fr. système, problème, théorème - pms. sistema, prublema, teorema).
Kilka z nich kończy się na -o (fr. terme, type - piem. termo, tipo) albo -a (fr. système, problem, théorème - piem. sistema, problema, teorema).
