Het geheugenadres van de commandoregelcode krijgen is vrij lastig.
Getting the memory address of the shellcode is rather tricky.
Deze commandoregelcode wordt ingevoegd in het "lichaam" van de buffer, gevolgd door z'n adres in het geheugen.
This shellcode is inserted into the body buffer, followed by its address in memory.
Het zorgt ervoor dat alle bewaarde informatie (bewaarde %ebp, bewaarde %eip, argumenten,...) wordt vervangen door het nieuwe retouradres: het beginadres van het deel van de buffer waar we de commandoregelcode geplaatst hebben.
It causes all the saved information (saved %ebp, saved %eip, arguments,...) to be replaced with the new expected return address: the start address of the part of the buffer where we put the shellcode.
Om meer kans te maken op succes, plaatsen we de commandoregelcode in het midden van de buffer, gevolgd door het startadres dat tot het einde herhaald wordt en vooraf gegaan door een NOP blok.
To get more chance, we put the shellcode in the middle of the buffer, followed by the starting address repeated till the end, and preceded by a NOP block.
Dus als het beginadres wijst naar een punt voor het echte begin van de commandoregelcode, gaat de CPU van NOP naar NOP totdat hij onze code bereikt.
Thus, when the starting address points before the true beginning of the shellcode, the CPU goes from NOP to NOP till it reaches our code.
Dit programma heeft verschillende mogelijkheden om de plaatsing van de commandoregelcode in het geheugen te bepalen en op die manier te kiezen welk programma te draaien.
This program has various options to position the shellcode position in memory and so choose which program to run.
